04.02.2013 r.
Zbyt wielu ludziom mówię co się u mnie dzieje. Fakt. Chcę żeby mi pomogli. Większość z nich traktuję jak rodzinę, ale z czasem czuję się głupio że ich czymś zamartwiam czy coś. Sama przecież zawsze byłam/jestem osobą której wszyscy się zwierzali, która zawsze innym pomagała czy też doradzała i przez to moja psychika padła w jakimś momencie (…) mając zbyt wiele na głowie, dochodzą jeszcze moje problemy, szkoła, przyjaciele itp. a wszystko w całości jest nie do wytrzymania. (…) Jestem zbyt słaba (…) W gimnazjum poznałam wielu ludzi. Od jakiegoś czasu jest tak że też mogę się komuś wygadać. Brakowało mi tego. Oni potrafią mnie wysłuchać. (…)
‘’Weź tylko popatrz na te gwiazdy na niebie, tam nie wiedzą co to złość,smutek ,cierpienie …’’ –Fabuła Odwilż
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz